Ποτέ φωνές στα παιδιά.

Σύμφωνα με μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς.

Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την έρευνα.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Μινγκ-Τε Γουάνγκ, μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο...

Μεγαλώνοντας υπεύθυνα παιδιά.

Της ΜΑΡΙΑΣ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ(ψυχολόγου – οικογενειακής θεραπεύτριας)

Το «να είσαι οικογένεια» έχει δύο όψεις. Από την μία μεριά, κάθε μέλος, μικρό και μεγάλο, βρίσκει δύναμη και προστασία μέσα στην οικογένεια, από την άλλη μεριά όμως, όλοι, παιδιά και γονείς, οφείλουν να συνεισφέρουν εξίσου, με τον τρόπο και τις ικανότητες του ο καθένας, στην ομαλή λειτουργία της.

Η οικογένεια μάς χρειάζεται όλους για να λειτουργήσει σωστά. Από τις πιο μικρές λεπτομέρειες, όπως είναι οι καθημερινές δουλειές και τα διάφορα καθήκοντά, μέχρι τις σωστές συναισθηματικές σχέσεις. Έτσι τα παιδιά παίρνουν σπουδαία εφόδια για την ζωή τους. Οι γονείς, λοιπόν, πρέπει...

Το σαλιγκάρι.

«Προ καταβολής κόσμου»!

Κάποτε, λέει ο μύθος, ρώτησαν το σα­λιγκάρι: -Πότε θα φτάσεις, έτσι που πας; -Το πρόβλημά μου, απάντησε το σαλιγκάρι, δεν είναι το πότε θα φτά­σω έτσι που πάω... αλλά το πού πάω!

Το σαλιγκάρι ανεβαίνει στις πέτρες, προσπερνάει τις ρίζες των δένδρων, κατεβαίνει στα πεζοδρόμια, διασχίζει ακα­νόνιστα τους δρόμους ψάχνοντας ενα­γώνια με τις μικρές κεραίες του να αντι­ληφθεί το περιβάλλον του. Συχνά δε σ' αυτό το ακατάστατο πέρασμά του συν­θλίβεται στο έδαφος μαζί με το σπίτι του που κουβαλάει μονίμως στην πλά­τη του. Συνθλίβεται ως επί το πλείστον στο πιο άνετο μέρος των τυφλών δια­δρομών του, στον ίσιο δρόμο, εκεί που δεν υπάρχουν πέτρες, ρίζες δένδρων, άλλα εμπόδια.

 Έτσι σαν το σαλιγκάρι πορεύεται ο άν­θρωπος στον κόσμο. Τυφλός και αργός στο πέρασμά του...

Είπε κάποτε ένας σοφός.

Γιάννης Βαρουφάκης: Ένα πεδίο βολής φθηνό.

Γιατί η επικείμενη αμερικανική «αντίδραση» δεν έχει να κάνει με το δράμα του συριακού λαού.

 

Σε κάποια συνοικία της Δαμασκού σιωπηλοί γείτονες μεταφέρουν στο νεκροταφείο πτώματα σε κατάσταση αγκύλωσης που μόνο η χρήση χημικών όπλων Σαρίν μπορεί να εξηγήσει – αέρια που κάνουν τους μυς να πετρώνουν, οδηγώντας το θύμα στην «τσιμεντοποίηση» και στον πιο επίπονο θάνατο που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους.

 

Το δράμα, όμως, αυτών των ανθρώπων δεν παίζει κανέναν ρόλο στην κουβέντα που έχει αναπτυχθεί...

Ἡ Παναγία ἀποτελεῖ τὴν συγκλονιστικότερη ἀνθρώπινη παρουσία στὴν ἱστορία – (Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου).

Oἱ ὑμνογράφοι καὶ θεολόγοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν διστάζουν συγκρίνοντάς την Παναγία μὲ τοὺς ἀγγέλους νὰ προκρίνουν τὸ δικό της ἅγιο πρόσωπο. Tὴν προσφωνοῦν ὡς «τιμιωτέραν τῶν Xερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ».

 

Πράγματι ἡ Παναγία ἔχει μία μοναδικότητα...

Δύο

ΤΑ ΔΎΟ ΕΊΔΗ ΘΕΟΛΟΓΊΑΣ

«Υπάρχουν δύο είδη θεολογίας: το έν -ευρέως γνωστόν κατά τους παρελθόντας αιώνας- είναι η επαγγελματική καθέδρα του πολυμαθούς, το άλλο η συσταύρωσις μετά του Χριστού, η γνώσις Αυτού εν τοις ενδομύχοις της καρδίας.

Το πρώτον είδος είναι προσιτόν εις το πλήθος των διανοητικώς πεπροικισμένων ανθρώπων, των προτιμώντων την φιλοσοφικήν προσέγγισιν της θεολογίας.

Η πραγματική δε πίστις εις την Θεότητα του Χριστού, ήτις εκφράζεται δια ζωής συμφώνου προς το πνεύμα των εντολών Αυτού, δεν είναι απαραίτητος δι’ αυτούς.

Το δεύτερον είδος...