Το Λονδίνο σε 80 Gigapixels

Δεν ξέρουμε αν θα μπορούσατε να ζούσατε σε μια μεγαλούπολη όπως το Λονδίνο, αλλά η φωτογραφία του Jeffrey Martin θα σας δείξει την αγγλική μεγαλούπολη σε όλο της το μεγαλείο και θα σας κάνει τουλάχιστον να το σκεφτείτε ξανά.

Για τη δημιουργία της χρησιμοποίησε 7.886 διαφορετικές λήψεις συνθέτοντας μια τεράστια φωτογραφία ανάλυσης των 80 Gigapixels, επιτρέποντας σας να ζουμάρετε σε όποιο σημείο θέλετε.

Για να δείτε αυτή τη φωτογραφία κάνετε κλικ εδώ 360Cities

Πηγή : http://pcnea.blogspot.com/

Πότε το πορνό κάνει καλό στη σχέση

Της Ελεάνας Ελευθερίου, από ΤΟ ΒΗΜΑ online, Τετάρτη 17.11.2010

Το πορνό μέσα σε μία σχέση θα πρέπει να έχει ενδιαφέρον και για τους δύο.

Αυτό συμβαίνει όταν χρησιμοποιείται ως παιχνίδι ή ως μέσο που αυξάνει τη διέγερση. Όταν όμως μόνο ο ένας παρακολουθεί πορνό και παραμελεί το σύντροφό του, τότε δημιουργούνται σημαντικά προβλήματα στη σχέση.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δει ταινίες ή περιοδικά πορνό περισσότερες από μία φορά, είτε από περιέργεια, είτε για να εμπλουτίσουν τη φαντασία τους, είτε γιατί κατέληξαν ότι είναι διεγερτικό και σαφώς ως επί τω πλείστων η έκθεση τους σε αυτό δεν έχει αρνητικό αντίκτυπο στη σεξουαλικότητα ή τη σεξουαλικήτους συμπεριφορά, δεν επηρεάζει τους ίδιους ή τις σχέσεις τους, τις αντιλήψεις τους για το φύλο τους ή το άλλο φύλο, αλλά ούτε και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Στην ερωτική ζωή των ζευγαριών το πορνό μπορεί να αποτελεί ένα ερέθισμα που αυξάνει τη σεξουαλική διέγερση, ένα ερωτικό παιχνίδι ή ακόμα και μια πηγή από όπου και στους δύο συντρόφους γεννιούνται καινούργιες ιδέες. Απώτερος στόχος είναι ο πειραματισμός και την ανανέωση των σεξουαλικών πρακτικών τους.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η σχέση του ανθρώπου με τη πορνογραφία έχει τρεις ερμηνείες:

• Η πρώτη είναι η πολιτισμική ερμηνεία , δηλαδή η απεικόνιση σεξουαλικών παραστάσεων στην αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, την Ινδία και την Ιαπωνία ήταν απόλυτα νομιμοποιημένη και αποδεκτή ως τέχνη, ενώ γνωρίζουμε ότι πολιτισμοί που δεν δαιμονοποιήσαν τον ερωτισμό και το σεξ, το εξύμνησαν και το εξυγίαναν απεικονίζοντας το. Η πορνογραφία δε αντιμετωπίστηκε ενίοτε από τις τέχνες με μια διάθεση απελευθέρωσης από ηθικιστικές νόρμες και ψευδοσυντηρητικά κατεστημένα.

• Η δεύτερη, η επιστημονική, όπου μετά από μελέτες οι επιστήμονες κατέληξαν και στη βιολογική εξήγηση της σχέσης του ανθρώπου με τη πορνογραφία. Σύμφωνα με αυτήν, ο σεξουαλικός ερεθισμός προκαλείται στον άνθρωπο από την οπτική επαφή με πορνογραφικό υλικό αφού συνδέεται με τους σχετικά πρόσφατα ανακαλυφθέντες κατοπτρικούς νευρώνες του εγκεφάλου, αυτούς δηλαδή που προκαλούν τη μηχανική επανάληψη μιας πράξης που συμβαίνει μπροστά μας.
  
  Έρευνες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη έφεση στο πορνό από ότι οι γυναίκες, διότι ερεθίζονται ευκολότερα μέσα από τις οπτικές τους προσλαμβάνουσες. Συγκεκριμένα ο ανδρικός εγκέφαλος είναι «προγραμματισμένος» να ερεθίζεται σχετικά εύκολα σεξουαλικά, γεγονός που σχετίζεται με τα πρωτόγονα ένστικτα της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους.

• Η τρίτη, που βασίζεται στην ψυχολογική ερμηνεία, είναι το διαφορετικό, το καινούργιο και το πρωτόγνωρο που κάνουν το πορνό ερεθιστικό για τους περισσότερους ανθρώπους, αφού συνήθως οι ερωτικές σκηνές που περιγράφονται ή αναπαριστώνται στη πορνογραφία δεν έχουν ομοιότητες με τη προσωπική σεξουαλική ζωή τους, είτε λόγω ντροπής και αναστολών, είτε λόγω άγνοιας.

Μπορεί λοιπόν το πορνό στη σχέση όταν χρησιμοποιείται ως παιχνίδι ή ως μέσο που αυξάνει τη διέγερση να είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο και για τους δύο. Όταν όμως περνάμε στη αντίπερα όχθη και το πορνό αποτελεί απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση της σεξουαλικής διέγερσης και της σεξουαλικής επαφής, τότε καθηλώνει, αποχαυνώνει και συνδράμει στην εξάπλωση μιας νέας επιδημίας που θα μπορούσε να ονομάζεται «σεξουαλικός αυτισμός».

Σε αυτές τις περιπτώσεις η εξοικείωση μεταξύ των ανθρώπινων σωμάτων αντικαθίσταται από την εξοικείωση του σώματος με την εικόνα, με αποτέλεσμα μέσα από την ιδεατή αρχικά επιθυμία, ορμή και ικανοποίηση να επιτυγχάνεται τελικά η απαξίωση της πραγματικής σεξουαλικής επαφής.

Με αυτό τον τρόπο αλλοιώνονται οι ανθρώπινες σεξουαλικές σχέσεις, το άτομο υπόκειται σε ευνουχισμό που σχετίζεται με τη πραγματική σεξουαλική επαφή, ενώ η αυτοϊκανοποίηση αποτελεί τη μόνη οδό ικανοποίησης.

Ουσιαστικά μέσα από τη προσκόλληση στο πορνογραφικό υλικό δεν καταργείται μόνο η αυτονομία της ανθρώπινης σεξουαλικής φαντασίωσης η οποία καταλήγει πλήρως καθοδηγούμενη αλλά ολόκληρο το οικοδόμημα του σεξουαλικού όντος, αφού το άτομο απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τη δυαδική σεξουαλική πράξη και στρέφεται προς τη δυαδική σχέση του εαυτού του με την καταγεγραμμένη και οπτικοποιημένη σεξουαλικότητα.

Προχωρώντας σε μια βαθύτερη ανάλυση θα δούμε πως οι περισσότερες πραγματικές ερωτικές σχέσεις έχουν κατακλυσθεί πλέον από το στρες και την αβεβαιότητα του δυτικού τρόπου ζωής, ακολουθώντας πιστά την καθημερινότητα μας,εν αντιθέσει με τη προβλέψιμη «πραγματικότητα» του πορνό.

Την ίδια στιγμή, η μετάλλαξη, σύμφωνα με το φιλόσοφο Norberto Bobbio, του homo sapiens σε homo videns, οδήγησε το σύγχρονο άνθρωπο στο να βλέπει χωρίς να σκέφτεται ενώ θα έπρεπε να σκέφτεται χωρίς να βλέπει-στη περίπτωση δηλαδή του πορνό να φαντασιώνεται χωρίς να καθοδηγείται οπτικά από ένα «προκατασκευασμένο» σεξουαλικό σενάριο.

Δεν κάνει κακό λοιπόν το πορνό στην ερωτική σχέση, αλλά οτιδήποτε αντικαθιστά την πραγματική σεξουαλική επαφή ή υποκαθιστά τη διέγερση που προέρχεται από την ερωτική επιθυμία και τη φυσική έλξη.

Η κ. Ελεάνα Ελευθερίου είναι Ψυχοθεραπεύτρια-Κλινική Θεραπεύτρια Σεξουαλικών Διαταραχών.

Τα μοναχοπαίδια

Τα μοναχοπαίδια είναι κακομαθημένα αλλά ευτυχισμένα

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010, TO BHMA

 

  

 

ΛΟΝΔΙΝΟ Είναι συχνά δύστροπα, μοναχικά και άκρως απαιτητικά, αλλά συνάμα φαίνεται ότι είναι και... ευτυχισμένα. Ο λόγος για τα «κακομαθημένα» μοναχοπαίδια, τα οποία μπορεί να έχουν αποκτήσει κακή φήμη, ωστόσο είναι περισσότερο ικανοποιημένα με τη ζωή τους από ό,τι τα παιδιά που έχουν ένα ή περισσότερα αδέλφια.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει έρευνα βρετανών επιστημόνων, σύμφωνα με την οποία ο ανταγωνισμός για την προσοχή των γονέων και για τα υλικά αγαθά είναι «πηγή» δυστυχίας για τα παιδιά που έχουν αδελφάκια. Μάλιστα, όσο πιο πολλά παιδιά συνυπάρχουν σε ένα σπίτι τόσο περισσότερες εντάσεις δημιουργούνται στην οικογένεια. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ακόμη ότι μεταξύ των παιδιών που ερωτήθηκαν πολλά έχουν πέσει θύματα «αδελφικού εκφοβισμού» («sibling bullying»), με το ένα τρίτο να δηλώνει ότι τα αδέλφια τους συχνά τα χτυπούν ή τα σπρώχνουν. Επιπλέον πολλά παραπονιούνται ότι τους «κλέβουν» τα πράγματα ή απευθύνονται σε αυτά με άσχημους χαρα κτηρισμούς. Τα στοιχεία αντλούνται από επί μέρους έρευνα στο πλαίσιο της μελέτης-μαμούθ για την οικογενειακή ζωή στη Βρετανία «Understanding Society», με δείγμα 100.000 ανθρώπων σε 40.000 νοικοκυριά.

Τα αποτελέσματά της θα δημοσιευθούν στο σύνολό τους στα τέλη της εβδομάδας στο περιοδικό του βρετανικού Συμβουλίου Οικονομικής και Κοινωνικής Ερευνας «State of the Νation». Για τις ανάγκες της έρευνας για τα παιδιά και την ευτυχία 2.500 νέοι κλήθηκαν να συμπληρώσουν διεξοδικά ερωτηματολόγια, τα οποία στη συνέχεια αναλύθηκαν από την Γκούντι Νάις του Πανεπιστημίου του Εσεξ.

«Ο ανταγωνισμός για την προσοχή των γονέων και ο εκνευρισμός για το γεγονός ότι πρέπει να μοιράζονται υλικά αγαθά, όπως παιχνίδια και γλυκά, μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυστυχία όσα παιδιά έχουν αδελφό ή αδελφή» σχολίασε η κυρία Νάις. Το 29,5% των εφήβων δήλωσε ότι έχει πέσει θύμα λεκτικής κακοποίησης από τα αδέλφια του, ενώ περίπου ένα στα πέντε παιδιά είπε ότι του έχουν πάρει κάποιο προσωπικό αντικείμενο. Σύμφωνα με την έρευνα, ο δείκτης της ευτυχίας είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον αριθμό των παιδιών που ζουν σε ένα σπίτι.

Οι επιπτώσεις των εντάσεων στους γονείς δεν είναι ξεκάθαρες, ωστόσο πιστεύεται ότι οι τσακωμοί μεταξύ των παιδιών αυξάνουν το άγχος των γονέων, μερικοί εκ των οποίων σπανίως επεμβαίνουν για να διορθώσουν την κατάσταση.

Πολλά παιδιά, μεγάλος ανταγωνισμός

Τα αποτελέσματα της νέας έρευνας προκαλούν έκπληξη, αφού προγενέστερες μελέτες έχουν δείξει ότι τα μοναχοπαίδια έχουν λιγότερο ανεπτυγμένες κοινωνικές δεξιότητες.

Υπάρχουν όμως ορισμένοι απλοί λόγοι που εξηγούν το γιατί όσο περισσότερα αδέλφια υπάρχουν σε μια οικογένεια τόσο λιγότερο ευτυχισμένα είναι τα παιδιά σαν μονάδες, υποστηρίζει η παιδοψυχολόγος δρ Ρουθ Κόπαρντ. «Σε ένα μέσο σπίτιόσο περισσότερα παιδιά υπάρχουντόσο μειώνεται η ιδιωτικότητα του κάθε παιδιού. Κάποια παιδιά θέλουν να μοιράζονται το υπνοδωμάτιό τους, αλλά προτιμούν να το επιλέγουν τα ίδια παρά να “πρέπει” να το μοιραστούν. Υπάρχει επίσης ανταγωνισμός για τον χρόνο που διαθέτουν οι γονείς στο καθένα από τα παιδιά» εξηγεί η δρ Κόπαρντ.

Τα παιδιά χωρίς αδέλφια ζουν καλύτερα χάρη στην έλλειψη ανταγωνισμού και προστριβών μέσα στην οικογένεια.

Θα διάλεγαν πάλι να έχουν διαβήτη

Αν είχαν δυνατότητα επιλογής, θα διάλεγαν πάλι να έχουν διαβήτη. Δυο παιδιά και μια νεαρή γυναίκα που όχι μόνο έμαθαν να ζουν με τη νόσο αλλά πιστεύουν ότι, με έναν παράδοξο τρόπο, έκανε καλύτερη την ποιότητα της ζωής τους.

Κωνσταντίνα, Γιάννης, Σοφία... Διδυμάκια τα πρώτα, μόλις 12 ετών. Γνωστή και φίλη η Σοφία, 31 ετών πια. Κοινό χαρακτηριστικό τους ο διαβήτης αλλά και η παραδοχή τους ότι, αν είχαν το δικαίωμα της επιλογής, πάλι τον διαβήτη θα διάλεγαν.
Aφηγούνται πώς είναι η ζωή τους με τον... ζαχαρούλη – «όταν το παιδί σου είναι δύο χρόνων και πρέπει να του εξηγήσεις τι του έχει συμβεί και γιατί το τρυπάς, δεν έχεις και πολλές γλωσσικές επιλογές, και μετά ο όρος μένει», λέει αφοπλιστικά η Βάγια Αλωνιστιώτη, μητέρα του Γιάννη και της Κωνσταντίνας, που μιλάει για το πώς η ίδια βίωσε τη διάγνωση που άλλαξε για πάντα τη ζωή όλων τους.

Γιάννης και Κωνσταντίνα   Η «ζαχαρίτσα» κι ο «Ηρακλής»

O διαβήτης εμφανίστηκε πολύ νωρίς στην οικογένεια Αλωνιστιώτη. «O Γιάννης ήταν δύο χρόνων όταν άρχισε να φέρεται κάπως περίεργα – ήταν πάρα πολύ νευρικός, έκλαιγε συνέχεια και δεν μπορούσα να τον ηρεμήσω, άρχισε να πίνει πολύ γάλα και να τρώει συνεχώς παγωτό. Η μόνη επιλογή ήταν να συμβουλευτώ τον παιδίατρό μας», λέει η μητέρα, η Βάγια Αλωνιστιώτη. «Μου είπε να του κάνω μια μέτρηση σακχάρου και, όταν είδαμε τα επίπεδά του, μου είπε αμέσως ότι έχει διαβήτη και με παρέπεμψε στο Παίδων. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημέρα που τον πήρα από το χεράκι για να μπούμε στο αυτοκίνητο να πάμε στο νοσοκομείο. Από το Μαρούσι όπου μέναμε μέχρι το Παίδων έκλαιγα ασταμάτητα».

Εναν μήνα που φάνηκε αιώνας έμεινε ο Γιάννης στο νοσοκομείο – ένας μήνας που άρχισε με «πέντε ώρες εξετάσεις σε ένα δωμάτιο όπου δεν με άφηναν να μπω, κι εγώ ν’ ακούω απέξω το παιδί μου να ουρλιάζει» και τελείωσε με «νοσηλεία σε έναν θάλαμο με 25 άλλα άρρωστα παιδιά, που έπασχαν από κάθε είδους ιώσεις και νοσήματα... Ελπίζω πια τα πράγματα να έχουν αλλάξει, γιατί τότε οι συνθήκες νοσηλείας ήταν τραγικές».

Πριν καλά-καλά προσαρμοστεί η οικογένεια στην κατάσταση του Γιάννη, «οι προληπτικές εξετάσεις που κάναμε στην Κωνσταντίνα βγήκαν θετικές για διαβήτη. Για έξι ολόκληρους μήνες βασανιζόμουν από το σοκ της διάγνωσης, τις ενοχές και την αγωνία για το μέλλον των παιδιών», λέει. «Και σαν μη φτάνει όλο τούτο, αρχίζουν και τα τηλέφωνα από συγγενείς και φίλους που λένε το μακρύ και το κοντό τους».

Η κυρία Αλωνιστιώτη παραδέχεται πως εκείνη την εποχή ένιωθε τόσο χάλια, ώστε μίσησε τις μανάδες που τα παιδιά τους ήταν καλά στην υγεία τους. «Αυτό που ένιωσα δεν ήταν από κακία, ήταν μια βίαιη αλλά φυσιολογική αντίδραση για την κατάσταση που αντιμετώπιζα. Oταν είχε βγει θετική και η Κωνσταντίνα, είχα σκεφτεί “αυτό ήταν, εδώ τελειώνει η ζωή μου”. Εγκατέλειψα τη δουλειά μου, έβαλα στην άκρη την καριέρα μου και έγινα η καλύτερη ενδοκρινολόγος για τα παιδιά μου».
Και ξαφνικά, μια μέρα, ξαναβρήκε το κουράγιο της. «Είπα “τέλος, ως εδώ. Δεν έχουμε τίποτα, είμαστε μια χαρά, όσο κλάψαμε, κλάψαμε”», λέει. «Εντάξει, είχαμε λίγη “ζαχαρίτσα” παραπάνω στο αίμα, αλλά με τη βοήθεια του “Ηρακλή”, όπως έλεγα την ινσουλίνη στα παιδιά για να μη φοβούνται, θα την αντιμετωπίζαμε».

Ετσι κι έγινε. Η Βάγια συνήλθε, τα παιδιά άρχισαν να πηγαίνουν στον παιδικό σταθμό και σήμερα, στα 12 τους χρόνια, είναι πια μαθητές της Α΄ Γυμνασίου στο Μουσικό Γυμνάσιο Αλίμου. O Γιάννης και η Κωνσταντίνα άλλωστε είναι δίδυμα – και ως δίδυμα μοιράζονται τα πάντα, μαζί και τον διαβήτη, τα μαθήματα και τα χόμπι.

«Η μαμά μου φοβόταν ότι, επειδή μας τρυπούσε με τις ενέσεις όταν ήμασταν μικροί, θα τη μισούσαμε, όμως όχι μόνο δεν το θυμόμαστε, αλλά την αγαπάμε πιο πολύ ακόμα για όλ’ αυτά που έχει κάνει για εμάς», λέει ο Γιάννης. «Μέχρι στιγμής όλα έχουν πάει μια χαρά με τον διαβήτη και δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα ποτέ με τους φίλους ή τους δασκάλους μας. Oύτε έχουμε στερηθεί κάτι – εγώ, ας πούμε, παίζω τώρα πάρα πολύ τένις, κάνω βιολί, μαντολίνο, πιάνο και τραγούδι, για χρόνια έπαιζα ποδόσφαιρο στον Πανιώνιο, μικρός έκανα και καράτε».

«O διαβήτης δεν μου έχει κάνει κανένα κακό, δεν με έχει ενοχλήσει καμία φορά στη ζωή μου», συνεχίζει ο Γιάννης. «Και με τους φίλους μου τόσο καιρό, όταν τους το λέω, με βοηθάνε. Μια φορά έκανα μέτρηση και πήγα να πάρω την ινσουλίνη από το μπουφάν, αλλά μετά δεν θυμόμουν πού είχα αφήσει τον μετρητή, και όπως γυρνάω προς την τάξη, τους βλέπω όλους όρθιους να τον ψάχνουν! Αυτό μου άρεσε, με είχε συγκινήσει».

Μαζί του συμφωνεί η Κωνσταντίνα. «Σε τίποτα δεν μου δυσκολεύει τη ζωή το σάκχαρο», λέει. «Αν μπορούσα να επιλέξω, δεν θα ήθελα να μην έχω διαβήτη. Θα έπρεπε να αλλάξω πολλά απ’ όσα έχω μάθει και να μπω σε έναν τρόπο ζωής που δεν με εκφράζει»

Ακόμα, πάντως, κι αν μια μέρα η Κωνσταντίνα δεν είχε διαβήτη, τίποτα δεν θα άλλαζε στις συνήθειές της. «Κάνω μπαλέτο, στίβο και τένις, παίζω πιάνο, κιθάρα και βιολοντσέλο. Δεν θα τα άλλαζα αυτά», λέει. «Oύτε θα το έριχνα, ας πούμε, στα γλυκά. Oταν έχεις διαβήτη από μικρή ηλικία, γίνεται κομμάτι της ζωής σου – και οτιδήποτε καλό έχεις στη ζωή σου δεν θες να το χάσεις. O διαβήτης μου δεν είναι κακό, είναι καλό, άρα δεν υπάρχει λόγος να τον χάσω».

Τα δύο παιδιά πηγαίνουν κάθε χρόνο στην κατασκήνωση που διοργανώνει η Πανελλήνια Ενωση Νεανικού Διαβήτη, ενώ φέτος πήγαν και δέκα μέρες σε ένα θερινό σχολείο στην Αγγλία – «εντάξει, γύρισαν λίγο αρρύθμιστα, αλλά τέλος πάντων πέρασαν καλά», λέει η κυρία Αλωνιστιώτη. «Αυτό πρέπει όλοι οι γονείς να το καταλάβουν: η ψυχική υγεία των παιδιών μας είναι πιο σημαντική από μια στιγμιαία σωματική υγεία. Αρα πρέπει να τα αφήνουμε ελεύθερα να ζήσουν, ενθαρρύνοντάς τα να προσέχουν την υγεία τους, αντί να τα κλείνουμε στα σπίτια σαν να είναι άρρωστα».

Σοφία Μανέα   «Εμαθα να προσέχω περισσότερο τον εαυτό μου»

Εχουν περάσει δύο δεκαετίες από τότε που διαγνώστηκε ο διαβήτης της Σοφίας. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, έπαθε και έμαθε πολλά, και πλέον κύριο μέλημά της είναι να σπάσει τη σιωπή και τα ταμπού γύρω από μια ασθένεια που συνολικά προσβάλλει σχεδόν 150.000 παιδιά και νεαρούς ενήλικους στην Ελλάδα: τον διαβήτη τύπου 1.

«Ημουν 11 χρόνων όταν με πήγαν στο νοσοκομείο οι γονείς μου επειδή είχα χάσει πάρα πολλά κιλά», λέει. «Εκείνο το 20ήμερο που έμεινα μέσα ήταν τρομακτικό. Δεν είχα να αντιμετωπίσω μόνο τον φόβο και το σοκ το δικό μου και των γονιών μου, αλλά και τους γιατρούς, που μου έλεγαν ότι, αν δεν μάθω να κάνω μόνη μου ενέσεις ινσουλίνης, από το νοσοκομείο δεν πρόκειται να βγω». Από το νοσοκομείοβγήκε, αλλά, όπως συμβαίνει με όλα τα παιδιά που παθαίνουν διαβήτη τύπου 1, πήρε μαζί της συντροφιά τον μετρητή και τις ταινίες σακχάρου, τις ενέσεις ινσουλίνης και οδηγίες για το τι έπρεπε να προσέχει από ’δώ και πέρα.
Στην αρχή τα πράγματα ήταν δύσκολα – «στενοχωριόμουν γιατί έβλεπα ότι οι γονείς μου αισθάνονταν άσχημα, το έκρυβαν, ούτε καν στο σχολείο δεν ήθελαν να το πουν, άλλο αν ο δάσκαλός μου το έμαθε μόνος του και μου συμπαραστάθηκε πολύ». Πρόβλημα συνιστούσε και το ότι έπρεπε να αλλάξει πολλές από τις συνήθειές της – «αντιδρούσα που έπρεπε να τρώω συγκεκριμένες ώρες και πάντα υγιεινά φαγητά».

Τα χρόνια πέρασαν και η Σοφία κοιτάζει πλέον το παρελθόν με ξεκάθαρη ματιά. «Δεν θα πω ότι είμαι τυχερή που έπαθα διαβήτη, αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι με έμαθε να προσέχω περισσότερο τον εαυτό μου, να τρέφομαι και να ζω υγιεινά, καθώς και να είμαι πειθαρχημένη και οργανωτική».
Σήμερα, η Σοφία εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός, ενώ πολλές ώρες κάθε μέρα αφιερώνει στην Πανελλήνια Ενωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη – τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό που έχει4.000 μέλη και τη Σοφία... πρόεδρο!

Με την ΠΕΑΝΔ αποφάσισε να ασχοληθεί ενεργά «για να σπάσουν επιτέλους τα ταμπού και τα στερεότυπα». «Oι γονείς πρέπει να μάθουν ότι δεν ευθύνονται αυτοί για τον διαβήτη του παιδιού τους και ότι με την κατάλληλη εκπαίδευση μπορούν όλοι τους να τον αντιμετωπίσουν σωστά. Πρέπει επίσης να πάψουν να απομονώνουν τα παιδιά, να ντρέπονται για την αρρώστια τους και να την κρύβουν, να γίνονται υπερπροστατευτικοί και να στερούν από τα παιδιά τους τις εξωσχολικές δραστηριότητες και τα ενδιαφέροντα».

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, «είναι η άγνοια που δυστυχώς ακόμα υπάρχει από δασκάλους και γιατρούς», προσθέτει. «Ακόμα και σήμερα μας τηλεφωνούν γονείς για να μας πουν ότι το σχολείο της περιοχής τους αρνείται να δεχτεί το παιδί επειδή έχει διαβήτη, ενώ πολλοί ασθενείς, από την επαρχία κυρίως, αντιμετωπίζουν πρόβλημα με την ελλιπή ενημέρωση του γιατρού που δουλεύει λ.χ. στο αγροτικό ιατρείο ή στο κέντρο υγείας.

O κόσμος πρέπει πια να το καταλάβει: ο διαβήτης δεν είναι αναπηρία ούτε... κολλητικός», συνεχίζει η Σοφία. «Με τη σωστή ενημέρωση του διαβητικού και του κοινωνικού περίγυρού του, ό,τι κι αν συμβεί μπορεί να αντιμετωπιστεί. Αυτά πρέπει να περαστούν επιτέλους ως μηνύματα, γιατί μεγαλύτερο πρόβλημα έχει η κοινωνία όπου ζούμε παρά τα άτομα με διαβήτη».

ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 13.11.2010

Τι απασχολεί το μυαλό

Με σκέψεις ή φαντασιώσεις που είναι άσχετες με τη δραστηριότητα που κάνουν εκείνη τη στιγμή απασχολούν το μυαλό τους τη μισή μέρα οι άνθρωποι χωρίς να το συνειδητοποιούν, σύμφωνα με ψυχολόγους του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Μάλιστα, τα καθημερινά αυτά νοητικά «ταξίδια» κάνουν τους ανθρώπους πιο δυστυχισμένους απ’ ό,τι θα ήταν σε σύγκριση με το αν απασχολούσαν το μυαλό τους με ακριβώς αυτό που κάνουν την κάθε στιγμή.

Η δραστηριότητα αυτή που απασχολεί εκτός από το σώμα και τον νου των ανθρώπων περισσότερο από κάθε άλλη είναι το σεξ, κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι την ώρα του σεξ οι άνθρωποι είναι περισσότερο ευτυχισμένοι από κάθε άλλη ώρα της ημέρας. Σύμφωνα με τη μελέτη των Ντάνιελ Γκίλμπερτ και Μάθιου Κίλινγκγουορθ, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Science», «το ανθρώπινο μυαλό είναι περιπλανώμενο και ένα περιπλανώμενο μυαλό είναι δυστυχισμένο».

Μέσω της εφαρμογής του iPhone που υπάρχει στη διεύθυνση www.trackyourhappines.org 2.250 άτομα από 83 χώρες κλήθηκαν να στέλνουν συχνά μέσα στην ημέρα, ακόμα και την ώρα... του σεξ, πόσο ευτυχισμένοι ήταν, τι έκαναν και τις σκέφτονταν. Το 47% του χρόνου οι άνθρωποι... «ονειρεύονταν» ενώ ήταν ξύπνιοι! Οι ψυχολόγοι συμπέραναν ότι οι περιπλάνηση του νου δεν είναι συνέπεια αλλά αιτία του αισθήματος δυστυχίας.

Η ιστορία του ελληνικού περιπτέρου

Το μαγικό παράθυρο του περιπτέρου

Φωτογραφία του 1955

Η κοινωνική ιστορία ενός ελληνικού φαινομένου, του περιπτέρου, που χαρακτηρίζει τις πόλεις και γύρω από το οποίο οργανώνεται η καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Από το ΒΗΜΑ, Κυριακή 7.11.2010, ανήμερα των Αυτοδιοικητικών Εκλογών.

Γράφει ο Ι. Ν. Μπασκόζος 

«Αξιος συγχαρητηρίων έγινε ο κ. Δήμαρχος,ο οποίος αποφάσισε την ανέγερσιν πολλών περιπτέρων εις τας Αθήνας, τα οποία θα εκχωρήσει εις τους τραυματίας του πολέμου ή εις τα μέλη φονευθέντων πολεμιστών.Δεν φαντάζεται κανείς πόσα καλά θα προκύψουν αμέσως αμέσως εκ της ανεγέρσεως των περιπτέρων. Τα περίπτερα θα είναι ένας στολισμός της πόλεως,θα εξυπηρετηθούν διά αυτών και θα εύρουν πόρον ζωής πλείστοι ανάπηροι των δύο πολέμων. Θα εξαπλωθή διά του μέσου τούτου το ελληνικόν έντυπον,είτε εφημερίς είτε περιοδικόν είτε φυλλάδιον είτε βιβλίον.
Και θα γίνουν αιτία όπως αι μεγάλαι επαρχιακαί μας πόλεις κουνηθούν λιγάκι και μιμηθούν λιγάκι την πρωτεύουσαν».
(Σωτήρης Σκίπης,εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ», 20 Οκτωβρίου 1919)

Οταν ο συγγραφέας και σκιτσογράφος Μίνως Αργυράκης επέστρεψε το 1956 από την Ευρώπη στην Αθήνα έγραψε στην εφημερίδα «Εμπρός» ότι «η μοντέρνα Αθήνα είναι μια Βαβέλ από λιμουζίνες, στραβοβαλμένα κτίρια, περίπτερα και τουρίστες». Η εικόνα δεν έχει αλλάξει πολύ. Ακόμη και σήμερα η Αθήνα χαρακτηρίζεται από την πληθώρα των περιπτέρων της ενώ παραμένουν τα στραβοβαλμένα κτίριά της. Μόνο οι τουρίστες είναι λίγοι και οι λιμουζίνες έχουν αντικατασταθεί από Καγέν, ΒΜW και φυσικά πολλά ταξί. Αλλά είναι δύσκολο για τον κάτοικο της πόλης, κυρίως της μεγάλης πόλης, να φανταστεί τη ζωή του χωρίς περίπτερα.

Περίπτερο στην οδό Ακαδημίας, έξω από το κινηματογράφο Ίριδα, 1964

Από την καπνοσακούλα στα πούρα

Τα πρώτα περίπτερα ήταν μαγαζάκια που πουλούσαν καπνό και καπνοσακούλες. Μετά τη δε καετία του 1860, με τη ζήτηση του καπνού να αυξάνεται, τα μικρά ευκαιριακά καπνοπωλεία εξελίσσονται σε οργανωμένα μαγαζιά. Χάρμα οφθαλμών οι όμορφες προσεγμένες βιτρίνες τους διαφημίζουν ποικιλίες καπνού, σιγαρόχαρτων, τουμπεκίων, πούρων, σιγαρέττων. Παράλληλα στα περίπτερα πωλούνται διάφορα αντικείμενα συνοδευτικά του καπνίσματος, όπως καπνοσακούλες, σιγαροθήκες και πίπες τσιγάρων, που σκαρφαλώνουν και αυτά στις φωταγωγημένες προθήκες.

«Αφίκετο εκ Σπετσών την παρελθούσαν Πέμπτην ο κ. Σπύρος Μερκούρης. Εξεδόθη το 24ον τεύχος του φιλολογικού περιοδικού “Ιρις” Αθηνών περιέχον πλην της φιλολογικής ύλης και μιαν επιστολήν του κ. Παλαμά. Τα λαμπρόν αυτό περιοδικό θα πωλήται από αύριον αντί 25 λεπτών εις τα περίπτερα των πλατειών Συντάγματος και Ομόνοιας». Με αυτό τον άκρως γλαφυρό και παραστατικό τρόπο στα μέσα του 1889 η εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ» γνωστοποιούσε τη δημιουργία των πρώτων περιπτέρων στην Αθήνα σε μια ταραγμένη για πολλούς λόγους εποχή.

Τα περίπτερα από τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα τα διαχειρίζονταν ανάπηροι πολέμων. Τον Σεπτέμβριο του 1922 το υπουργείο Περιθάλψεως κατέθεσε νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο και κατά τους νόμους 254 και 1960, οι οποίοι αναφέρονται στα ήδη ανεγερθέντα περίπτερα αλλά και σε αυτά που πρόκειται να ανεγερθούν στο μέλλον, αυτά θα παραχωρούνται προς αποκλειστική χρήση στην Πανελλήνιον Ένωσιν Τραυματιών Πολέμου 1912-1921.

Η παραχώρηση περιπτέρου, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, είναι προσωπική και μόνο υπόθεση. Δεν επιτρέπεται να πωληθεί, να μεταβιβαστεί, να μπει σε καθεστώς υποθήκης, να υπομισθωθεί. Επίσης επιτρέπεται συνεταιρισμός μόνο μεταξύ δύο εταίρων και με την άδεια μόνο του υπουργείου. Σε περίπτωση θανάτου του κατόχου η χρήση και εκμετάλλευση του περιπτέρου μεταβιβάζεται αυτόματα στη γυναίκα και στα παιδιά του αναπήρου-τραυματία και αργότερα περιέρχεται και πάλι στον έλεγχο της Ένωσης. Το ποσό μισθώσεως ξεκινούσε από τις 20 δραχμές και έφτανε ως τις 250 δραχμές. Τα όποια χρήματα εισπραχθούν «θα διατεθούν υπέρ της δημιουργίας ειδικού ταμείου προικοδοτήσεως θυγατέρων και τραυματιών πολέμου». Μη μας παραξενεύει που υπήρχε τέτοια ευαισθησία με τους αναπήρους. Είχαν μεσολαβήσει οι πόλεμοι του ΄12-΄13 και λίγο μετά η Μικρασιατική Καταστροφή, με αποτέλεσμα τραυματίες και ανάπηροι να γεμίζουν τους αθηναϊκούς δρόμους ζητώντας ελεημοσύνη και βοήθεια ενώ το κράτος αδυνατούσε να μεριμνήσει γι΄ αυτούς.

Τρεις εκδόσεις την ημέρα

Αυτή την εποχή άρχισαν να πωλούνται στα περίπτερα και οι εφημερίδες. Οι εφημερίδες για την Ελλάδα της εποχής εκείνης αποτελούσαν είδος πρώτης ανάγκης. Λόγω της σημασίας των ειδήσεων και της έλλειψης άλλων μέσων κυκλοφορούσαν σε τρεις εκδόσεις την ημέρα. Τα νέα στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν δυσάρεστα, γεγονός που τις καθιστούσε αναγκαίο «κακό» της καθημερινότητας. Το επόμενο προϊόν που μπορούσαν να πωλούν τα περίπτερα ήταν τα τσιγάρα. Στην αρχή τα περίπτερα πωλούσαν ξεχωριστά τα τσιγάρα και ξεχωριστά τον καπνό. Αργότερα όμως οι καπνοβιομηχανίες άρχισαν να πωλούν έτοιμα τσιγάρα με ή χωρίς φίλτρο.

Ταυτόχρονα άλλαξε και η κατάσταση στο θέμα της κατασκευής των περιπτέρων. Το περίπτερο έγινε ομοιόμορφο, ομοιόχρωμο και με τις ίδιες διαστάσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα (1,30Χ1,50 μ.), με εξωτερικά ρολά ασφαλείας και ψυγεία για αναψυκτικά. Τα περίπτερα τοποθετήθηκαν στα πεζοδρόμια, στις πλατείες, στα άλση των πόλεων και των χωριών. Τα τετραγωνικά όπου τοποθετούνταν τα περίπτερα προσδιορίζονταν από τις τοπικές αρχές με την προϋπόθεση ότι δεν παρεμπόδιζαν την κίνηση πεζών και τροχοφόρων.

Τα πρώτα χρόνια τις άδειες των περιπτέρων έδινε το υπουργείο Πρόνοιας, ενώ αργότερα η αρμοδιότητα αυτή πέρασε στις κατά τόπους νομαρχίες. Τα καινούργια περίπτερα κατασκευάζονταν με τη φροντίδα των δικαιούχων και αποτελούσαν αποκλειστικό περιουσιακό τους στοιχείο.

Περίπτερο στο Σύνταγμα, 1965

Τα ψυγεία πάγου

Αργότερα, γύρω στο 1940, στα περίπτερα εισήλθαν προς πώληση τα ζαχαρώδη και τα αναψυκτικά με τη βοήθεια των ψυγείων πάγου. Η κίνηση αυτή βοήθησε τις εγχώριες βιομηχανίες όπως η Ηβη να καταλάβουν με αναψυκτικά, πορτοκαλάδες, λεμονάδες και γκαζόζες έναν μεγάλο χώρο στην γκάμα των προϊόντων περιπτέρου. Τα φυλλαράκια τσίκλας με γεύση δυόσμου, κανέλας, μέντας και Τutti Frutti αποτέλεσαν τα πρώτα δείγματα τσίκλας που μπήκαν στα περίπτερα. Ακολούθησαν οι σοκολάτες ΙΟΝ με εξαιρετικά γλαφυρή διαφήμιση: «Είναι σαν να τρώτε για πρώτη φορά σοκολάτα γάλακτος. Ξεχωρίζει από τις άλλες γιατί, χάρη στην ειδική επεξεργασία που εφαρμόζει η ΙΟΝ,διατηρεί ακέραια το φυσικό της χρώμα και τα θρεπτικά συστατικά της.Απολαμβάνετε κάθε κομμάτι της και είναι σαν να τρώτε για πρώτη φορά».

Σήμερα στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι λειτουργούν πάνω από 17.000 περίπτερα. Από αυτά τα 5.500 βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Λεκανοπεδίου της Αθήνας και του Πειραιά, τα 1.500 στη Θεσσαλονίκη και τα υπόλοιπα 11.000 σε ολόκληρη την Ελλάδα, με έμφαση στους νομούς Ηρακλείου και Αχαΐας. Τα σημερινά περίπτερα έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην παγκοσμιοποίηση, αν σκεφθούμε ότι μέσω των προπληρωμένων καρτών σταθερής, κινητής τηλεφωνίας και Ιnternet βοηθούν τους πελάτες τους να ανακαλύψουν και να εισέλθουν στη νέα εποχή, στον κόσμο της παγκόσμιας επικοινωνίας. Δεν είναι περίεργο που ένα μεγάλο τμήμα των πελατών τους είναι αλλοδαποί μετανάστες «αναγκάζοντας» τους ανθρώπους που δουλεύουν σήμερα στα περίπτερα να μαθαίνουν ξένες γλώσσες όπως τα αλβανικά και τα ρωσικά αλλά και γλώσσες που προέρχονται από την ασιατική και την αφρικανική ήπειρο. Πολλοί αλβανοί μετανάστες είναι πια ιδιοκτήτες περιπτέρων.

Πρέπει να σημειώσουμε ότι το δέσιμο του αστού με το περίπτερο είναι τόσο μεγάλο που κάποιοι επιχειρηματίες προσπάθησαν να δημιουργήσουν αλυσίδες νέου τύπου περιπτέρων (mini market) στις γειτονιές της Αθήνας αλλά απέτυχαν καθώς δεν μπορούσαν να προσφέρουν την προσωπική σχέση του περιπτερά με τη γειτονιά και τους ανθρώπους της.

 

Το Μινιόν ήταν περίπτερο

Το πρώτο περίπτερο με βιτρίνα το δημιούργησε ο Αγγελος Σεραφειμίδης, ένας νέος 25 χρόνων που φθάνει μετανάστης από την Αμερική με λίγα δολάρια στην τσέπη και θέλει να σταδιοδρομήσει στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Νοικιάζει ένα περίπτερο και έχει τη φαεινή ιδέα να ανοίξει τα δύο πλαϊνά του περιπτέρου και να τα μετατρέψει σε βιτρίνες! Και αντί να πουλάει εφημερίδες,τσιγάρα και καραμέλες,εκθέτει στις δύο βιτρινούλες του μικρά είδη: στυλό, γυαλιά,είδη ξυρίσματος,είδη καπνιστού, σουγιάδες,ψαλίδια κτλ. Οι τιμές του χαμηλότερες απ΄ αυτές που προσέφεραν τα ειδικά καταστήμα τα, όπως ο Σταυρίτης κ.ά. Ο τρόπος παρουσίασης των ειδών του και η εξυπηρέτηση στον πελάτη προκαλούν την προσοχή του κόσμου. Γρήγορα ο Σεραφειμίδης αναπτύσσει τις πωλήσεις και τις ποικιλίες του. Ο κόσμος σχολιάζει και μιλάει για το περίπτερό του,που ο ίδιος το έχει ονομάσει «Μινιόν». Ο Γιάννης Γεωργακάς ανακαλύπτει αυτόν τον δαιμόνιο νέο και γίνεται συνέταιρός του. Από αυτό το περίπτερο το 1934 ξεκίνησε η ιστορία του Μινιόν για να μετεξελιχθεί και από περίπτερο στα Χαυτεία να γίνει το 1945 το μεγάλο Μινιόν της οδού Πατησίων.

Μία στις τέσσερις Αγγλικές λέξεις είναι Ελληνική!

Έρευνα του συγγραφέα Αριστείδη Κωνσταντινίδη αποδεικνύει το μέγεθος του δανεισμού λέξεων από την ελληνική γλώσσα. 

Εκατόν πενήντα και πλέον, χιλιάδες ελληνικές λέξεις, περιέχει η αγγλική γλώσσα και η διεθνής επιστημονική ορολογία. Η μια στις τέσσερις αγγλικές λέξεις είναι ελληνική. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε η μοναδική εργασία του συγγραφέα από τη Θεσσαλονίκη κ. Αριστείδη Κωνσταντινίδη, που κράτησε 28 χρόνια και ανακοινώθηκε πριν λίγες μέρες, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου Αθηνών, αφήνοντας άναυδους επιστήμονες και ακροατήριο. 

Το λεξικογραφικό ενδιαφέρον, είναι τέτοιο, που αποδεικνύει ότι η ελληνική γλώσσα, είναι η γλώσσα των επιστημών και της λόγιας έκφρασης, στην αγγλική γλώσσα. Μέχρι το 1991 όπως τόνισε ο κος Κωνσταντινίδης υπήρχαν δύο μόνο εργασίες για την επίδραση της ελληνικής γλώσσας στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο. Η μια για τη γαλλική γλώσσα με 1250 ελληνικές ρίζες, και η άλλη για τη γερμανική με 1450 λέξεις, πράγμα φτωχό για τον πλούτο της ελληνικής. Σήμερα, η αγγλική γλώσσα έχει λέξεις από τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Ηρόδοτο, τον Ιπποκράτη, το Θουκυδίδη, το Γαληνό. Η επίδραση που έχει ασκήσει η ελληνική γλώσσα στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο και ιδιαίτερα στην αγγλική είναι εν μέρει γνωστή, αλλά όχι συστηματικά καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη. Οι δύο εργασίες που υπήρχαν η μια για τη γαλλική και η άλλη για τη γερμανική περιελάμβαναν περί τις 1500 ρίζες-λέξεις που όχι μόνο δεν έδιναν μια ολοκληρωμένη εικόνα της επίδρασης, αλλά αντίθετα, δημιουργούσαν παραπλανητική εικόνα, σε βάρος της ελληνικής. Πολλοί ξένοι επιστήμονες γνωρίζουν και αναγνωρίζουν, το θεμελιώδη ρόλο, που έχε παίξει η ελληνική, στον καθορισμό του λεξιλογίου του κλάδου τους, αλλά μόνο ως προς το δικό τους κλάδο. Δεν έχουν μια σφαιρική εικόνα, της συνολικής επίδρασης, που έχει ασκηθεί και στους άλλους επιστημονικούς κλάδους. Οι αμφισβητήσεις για το μέγεθος της επίδρασης της ελληνικής, προέρχονται κυρίως από τον ελλαδικό χώρο, όπου ελλείψει συγκεκριμένων και ολοκληρωμένων εργασιών, υποβαθμίζονται οι δανεισμοί που έχουν λάβει οι άλλες γλώσσες από την ελληνική. Είναι ακόμα γεγονός ότι όλες οι γλώσσες, δανείζουν και δανείζονται και δεν υπάρχει βεβαίως μια καθαρόαιμη γλώσσα. Ωστόσο, όλες οι γλώσσες, ούτε έχουν δανειστεί ούτε έχουν δανείσει, τον ίδιο αριθμό λέξεων, ούτε ακόμα και την ίδια ποιότητα λέξεων.

Το 1991, στο βιβλίο του ο κ. Κωνσταντινίδης "οι ελληνικές λέξεις στην αγγλική γλώσσα", περιελάμβανε 20.600 ελληνικές λέξεις. Καλύπτει όλες τις λέξεις της καθομιλουμένης και τις λέξεις όλων των επιστημονικών κλάδων, πλην της βοτανολογίας, χημείας και ζωολογίας. Εάν προσθέσουμε σε αυτές τις αμιγώς ελληνικές λέξεις, αυτές που κατά το ήμισυ είναι ελληνικές ως προς το πρώτο ή το δεύτερο συνθετικό τους, τότε το ποσοστό ανέρχεται σε 68%. Στην ονοματολογία των ζώων, όλων των κλάδων, που περιλαμβάνει όλα τα γένη των ζώων, που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι το 1975, η ελληνική συμμετοχή, ανέρχεται σε 181.102 αμιγώς ελληνικές λέξεις. Εάν προσθέσουμε και τις κατά το ήμισυ ελληνικές λέξεις, τότε το 74,48% είναι ελληνικές λέξεις. Παρά την εκπληκτική αυτή συμμετοχή, η ελληνική αδράνεια, έχει επιτρέψει να έχει καθιερωθεί διεθνώς, η άποψη, ότι στη ζωολογία, επικρατεί δήθεν λατινική ορολογία. Όλες αυτές οι λέξεις, που έχουν καταγραφεί, στην έρευνα του κ. Κωνσταντινίδη, είναι λέξεις που οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί, στα εγκυρότερα λεξικά τους, αναγνωρίζουν και παραδέχονται, ότι έχουν ελληνική προέλευση. Η έρευνα λοιπόν, δεν έχει βασιστεί σε προσωπικές ερμηνείες ετυμολογίας. Επιπλέον πολλά λεξικά πλην αυτό της Οξφόρδης σταματούν δυστυχώς στη λατινική ρίζα και δεν αναφέρουν για διαφόρους λόγους, εάν προήλθε από την ελληνική η συγκεκριμένη λατινική ρίζα π.χ. η λέξη Electric, ηλεκτρισμός, αναφέρεται ότι προέρχεται από το λατινικό electrum, δε γίνεται όμως αναφορά ότι αυτό προήλθε από το ελληνικό ήλεκτρον, το κεχριμπάρι. Το λεξικό της Οξφόρδης, περιλαμβάνει 10.500 ελληνικές λέξεις, που αντιστοιχεί στο 21,6% αυτού του λεξικού. Λέξεις της αρχαίας ελληνικής, που ήταν δάνειο από την περσική, όπως η λέξη αγγαρεία ή εβραϊκές, όπως η λέξη σατανάς, δεν έχουν περιληφθεί στην εργασία. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η αγγλική, με βάση το λεξικό του Ουέμπστερ, έχει δανειστεί 57 λέξεις από την Τουρκική γλώσσα και 34 λέξεις από όλες τις σλαβικές γλώσσες. Η ελληνική, έχει δώσει 41.614 λέξεις.

Το ερώτημα που προκύπτει, είναι πώς προκλήθηκε αυτή η επίδραση; Ιστορικά, ακολούθησε μερικά κύρια στάδια. Πρώτα, μέσω της λατινικής. Είναι γνωστό ότι από το 1800 μέχρι το 500 π.Χ., οι Έλληνες αποίκησαν τη νότιο Ιταλία, επίσης το 146 π.Χ. οι Ρωμαίοι καταλαμβάνουν την Ελλάδα. Στο στάδιο αυτό, οι ρωμαίοι δέχονται την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού και βεβαίως και της γλώσσας. Ο Ντουράν στην παγκόσμια ιστορία, υπολογίζει ότι την εποχή του Αυγούστου, είχαν ενσωματωθεί στη λατινικά γλώσσα, περίπου 10.000 λέξεις. Το 55 π.Χ. οι Ρωμαίοι κατακτούν την Αγγλία, την οποία κράτησαν υπό την κατοχή τους μέχρι το 410 μ.Χ. Την περίοδο αυτή του εκρωμαϊσμού, των Κελτών, οι λέξεις που είχαν περάσει στη λατινική περνούν τώρα στην αγγλική ασυνείδητα. Λέξεις όπως αναιμία, αορτή, κακοήθης, έμφασης, αίνιγμα κλπ. Στη συνέχεια αλλάζουν πολλά με τη διδασκαλία του Χριστιανισμού. 

Το 597 ο Άγιος Αυγουστίνος, φεύγει από τη Ρώμη και πηγαίνει στην Αγγλία για να εκχριστιανίσει τους άλλους. Το ευαγγέλιο όμως είναι γραμμένο στα ελληνικά. Λέξεις που περιέχονται σε αυτό και δεν υπάρχουν στην αγγλική, υιοθετούνται αναγκαστικά από την ελληνική. Λέξεις όπως, μάρτυρας, βάπτισμα, λειτουργία, λιτανεία κλπ. Το τρίτο στάδιο είναι η κατάκτηση της Αγγλίας από τους Νορμανδούς, το 1066 που κράτησε μέχρι το 1363. Λέξεις που πέρασαν από τη λατινική στη γαλλική γλώσσα, περνούν τώρα από τη γαλλική στην αγγλική. Το τέταρτο στάδιο, ξεκινάει μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης, όταν Έλληνες λόγιοι διασκορπίζονται μέσω της Ιταλίας σε όλη την Ευρώπη και φτάνουν στην Αγγλία. Διδάσκουν τα ελληνικά γράμματα και επειδή δεν υπάρχουν αντίστοιχες λέξεις στην αγγλική, αναγκάζονται να υιοθετήσουν ελληνικές λέξεις. Αρχίζει ένας νέος κύκλος δανεισμών για να κορυφωθεί με την ανάπτυξη των επιστημών το 18ο και 19ο αιώνα.

Το θέμα της ελληνικής δεν είναι μόνο η ποσότητα των λέξεων που υπάρχουν στην αγγλική, αλλά ένα θέμα ποιοτικό. Οι βασικές έννοιες, σκέψης και έκφρασης στην αγγλική, άρα και στις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες είναι λέξεις που έχουν παρθεί αυτούσιες από την ελληνική. Λέξεις όπως ανάλυση, σύνθεση, πρόβλημα, μέθοδος, θεωρία, μουσική, ορχήστρα, μελωδία, ρυθμός, δράμα, κωμωδία-τραγωδία. Δεύτερον, οι βασικές έννοιες της επιστημονικής ορολογίας είναι επίσης ελληνικές. Η επίδραση της ελληνικής επεκτείνεται σε 190 ονόματα ανδρών και γυναικών χριστιανικά και μη όπως Αλέξανδρος, Ανδρέας, Χριστόφορος, Ειρήνη, Μαργαρίτα κλπ. Ο αριθμός αυτός αυξάνεται τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως στις ΗΠΑ, λόγω της μετανάστευσης των νοτιαμερικανών που χρησιμοποιούν πάρα πολλά ελληνικά ονόματα, όπως Σοφοκλής, Αριστείδης, Σωκράτης κλπ. Επίσης, έχουν μείνει σε μετάφραση 62 παροιμιακές εκφράσεις και αποφθέγματα, που πλουτίζουν την έκφραση και ομορφαίνουν το είδος, με το ίδιο ακριβώς εννοιολογικό περιεχόμενο που εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια περίπου, χρησιμοποιούμε και εμείς. Επίσης έχουν υιοθετηθεί πάνω από 300 λέξεις της ιστορίας και μυθολογίας μας, προσδίδοντας τα χαρακτηριστικά του ήρωα, σε άλλα άτομα. Η λέξη Μέντωρ είναι σύμβουλος και καθοδηγητής και προέρχεται από το φίλο του Οδυσσέα, στον οποίο είχε εμπιστευθεί την εκπαίδευση του γιου του Τηλέμαχου, όταν είχε φύγει για την Τροία. Ακόμα, η λέξη Νέστωρ σημαίνει σοφός και συνετός και προέρχεται από τον γέροντα που διακρίθηκε στην Τροία, για τη σύνεσή του.

Τόσο η αγγλική, όσο και η διεθνής ορολογία, τηρούν και σέβονται την παράδοση και τους κανόνες της ελληνικής. Διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την ιστορική ορθογραφία, διατηρούν σύνθετα σύμφωνα ή συμφωνικά συμπλέγματα παρά το γεγονός, ότι δεν τα προφέρουν αρνούμενοι να ακολουθήσουν τη φωνητική ορθογραφία. Το Ψ μεταφέρεται σε PS, διατηρούν τους ελληνικούς πληθυντικούς παρόλο ότι για όλους τους ξένους είναι κάτι το εξαιρετικά δύσκολο. Η λέξη ηπατίτις, διατηρεί τον ελληνικό πληθυντικό, ηπατίτιδες, φαινόμενο-φαινόμενα, κριτήριο-κριτήρια, φάλαγγα-φάλαγγες. Επιπλέον, διατηρούν τους κανόνες της γραμματικής, ως προς τη δημιουργία σύνθετων λέξεων. Στις δασυνόμενες λέξεις της ελληνικής, προσθέτουν το αγγλικό Η. Αν νομίζετε ότι πρόκειται για λίγες λέξεις, τονίζεται ότι μόνο στην ιατρική, υπάρχουν 23.000 δασυνόμενες λέξεις, και στη ζωολογία, ένας επίσης μεγάλος κλάδος υπάρχουν 11.000 ελληνικές δασυνόμενες λέξεις. Η απομάκρυνση από την ετυμολογία των λέξεων, δε θα οδηγήσει μόνο στη στρέβλωση της γλώσσας μας και στη μείωση της γλωσσοπλαστικής μας ικανότητας. Οι επόμενες γενιές, δε θα μπορούν να αναγνωρίσουν λέξεις της γλώσσας τους, που δανείστηκαν άλλες γλώσσες και δυστυχώς θα είναι εξευτελιστικό, να μην ξέρουν και το πως γράφεται η ίδια τους η πατρίδα. Θα γράφουν το Ελλάς με λατινικούς χαρακτήρες χωρίς το Η. Ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν ότι η παραμέληση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς σήμερα, θα σημαίνει αύριο αμφισβήτηση της εθνικής μας ταυτότητας, που δε θα είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί με διαδηλώσεις και συλλαλητήρια. Όσοι μεθοδεύουν την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό, δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτό θα σημαίνει σε επιστροφή σε πολλούς κανόνες της αρχαίας ελληνικής, άρα και της δασείας.

Γιατί όμως η κοσμοκράτειρα Αγγλία με τις τόσες κατακτήσεις διάλεξε την ελληνική για τους δανεισμούς της; Ο πρώτος λόγος είναι ο πλούτος των ρημάτων μας που παρέχει τη δυνατότητα να επιλέξεις μεταξύ πολλών συνωνύμων για να εκφραστείς με επάρκεια και εννοιολογική ακρίβεια. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι Αμερικανοί όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα κυριολεξίας δηλαδή "οι Έλληνες έχουν τη λέξη για αυτό". Δεύτερο στοιχείο, είναι η πλαστικότητα των λέξεων από τις οποίες μπορούν να βγουν πολλά παράγωγα. Τα 394 λήμματα της ιατρικής ορολογίας, δημιουργούν 17.000 παράγωγα. Ο Λαβουαζιέ, χρησιμοποίησε την ελληνική, για να δώσει ονομασία σε χημικά στοιχεία, όπως το χλώριο. Τρίτο στοιχείο, είναι η μαγεία της ιστορίας, και της ετυμολογίας της. Συχνά πίσω από μια λέξη, κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία. Όπως στη λέξη λακωνικός, κρύβεται όλη η απλότητα της ζωής των Σπαρτιατών.

Η ελληνική χαρακτηρίζεται ως η γλώσσα των επιστημών, αφού λέξεις που υπάρχουν στην αγγλική, δε χρησιμοποιούνται και όταν πρόκειται για επιστημονικούς όρους, π.χ. ελληνικά η έρημος, αγγλικά desert, αλλά λένε erimology. Υπάρχει θα λέγαμε ένας διαχωρισμός δημώδους και λογίας γλώσσας, με μόνη διαφορά, ότι τη θέση της λογίας, καταλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό, η ελληνική γλώσσα, είτε γιατί θέλουν να προσδώσουν κύρος στο αντικείμενο της μελέτης του κλάδου, είτε γιατί υπάρχει η παράδοση υιοθέτησης ελληνικών λέξεων, εδώ και αιώνες. Όλα αυτά, δεν αποτελούν ένα μακρινό παρελθόν, αλλά σημερινή ζώσα πραγματικότητα. Η επιστημονική γλώσσα είναι αγγλική και λίγα κράτη όπως η Γαλλία, η Σουηδία και η Ιταλία, προσπαθούν να αντισταθούν. Οι περισσότερες χώρες, χρησιμοποιούν αυτούσιους τους αγγλικούς όρους. Έτσι η ελληνική, με φορέα την αγγλική, έχει διεισδύσει σε πολλές λατινογενείς γλώσσες.

Η τουρκική γλώσσα, δανείζεται όλη την επιστημονική της ορολογία από την αγγλική, αυτό δείχνει την τεράστια σημασία που έχουν για την Ελλάδα αυτά τα σημεία σε πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο. Η Ελλάδα μπορεί να είναι μια μικρή χώρα και να έχει μείνει πίσω σε πολλούς τομείς, η γλώσσα της όμως έχει ακολουθήσει τη δική της δυναμική πορεία, έχει διεισδύσει σε πολλές γλώσσες. Η γλώσσα για μας τους Έλληνες είναι κάτι περισσότερο από στοιχεία πολιτιστικής κληρονομιάς, είναι το ενωτικό στοιχείο μαζί με την ορθοδοξία που κράτησε τον ελληνισμό συσπειρωμένο και τον βοήθησε να ξεπεράσει τις εθνικές lπεριπέτειες. Να είμαστε περήφανοι για τον ανεκτίμητο θησαυρό μας και να το καταλάβουν αυτό και τα παιδιά μας.