ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ.

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ.

Επισκέφθηκα σήμερα το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά δεν το χάρηκα. Αντίθετα, σφίχτηκε η καρδιά μου.

Όλο αυτό το Μουσείο είναι ένα μεγάλο παράπονο.

Ένα μουσείο της απουσίας – κι όχι της παρουσίας. Τα εκθέματα που λείπουν έχουν εντονότερη παρουσία από εκείνα που υπάρχουν. Τα μεγάλα λευκά κενά, τα ψυχρά άσπρα τετράγωνα που, ενώ απεικονίζουν (έστω και σε αντίγραφο), δεν «γράφουν». Μένει μόνο η εικόνα του κενού.

Στους πρώτους ορόφους λειτουργεί σαν μουσείο. Ωραία εκθέματα, αρχαϊκά, κλασικά, ελληνιστικά ακόμα και ρωμαϊκά, σωστά τοποθετημένα και φωτισμένα, πλουτίζουν τα μάτια. Αλλά ο τελευταίος όροφος είναι σκέτη τραγωδία. Νεκροταφείο και μνημόσυνο απόντων...

Οι πεζοί περπατούν δίχως να δίνουν προσοχή.

Η Αθήνα πεθαίνει. Συγκλονιστικό άρθρο του συγγραφέα Πέτρου Μάρκαρη στην El Pais.

Η Αθήνα πεθαίνει, όχι από καρδιακή προσβολή αλλά από Αλτσχάιμερ. Η πόλη χάνει τη μνήμη της, δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της και έχει ολοένα και λιγότερη επαφή με τους ανθρώπους της. Η Αθήνα χάνει τα θεμέλια της ύπαρξής της. Αυτή η απώλεια μνήμης επηρεάζει κυρίως τις γειτονιές όπου ζούσε η μεσαία τάξη και οι μικροαστοί, γράφει ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης στην ισπανική εφημερίδαEl Pais.

«Το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα είναι αυτό της Πατησίων, μια από τις παλαιότερες περιοχές της Αθήνας. Άλλοτε η περιοχή έσφιζε από ζωή, αφού η μεσαία τάξη κατέκλιζε την αγορά. Σήμερα, μια στις δύο επιχειρήσεις έχουν κλείσει. Οι βιτρίνες καλύπτονται με χαρτιά κι αυτοκόλλητα ενοικιαστήρια και πωλητήρια διαμερισμάτων.

Οι πεζοί περπατούν δίχως να δίνουν προσοχή. Αν τους ρωτήσεις τι είδους επιχείρηση ήταν στο πλέον άδειο κατάστημα απαντούν με αμηχανία: "Ρουχισμού ίσως, ή υποδήματα". Μόνο και μόνο επειδή...

Ποτέ φωνές στα παιδιά.

Σύμφωνα με μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς.

Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την έρευνα.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Μινγκ-Τε Γουάνγκ, μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο...

Μεγαλώνοντας υπεύθυνα παιδιά.

Της ΜΑΡΙΑΣ ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ(ψυχολόγου – οικογενειακής θεραπεύτριας)

Το «να είσαι οικογένεια» έχει δύο όψεις. Από την μία μεριά, κάθε μέλος, μικρό και μεγάλο, βρίσκει δύναμη και προστασία μέσα στην οικογένεια, από την άλλη μεριά όμως, όλοι, παιδιά και γονείς, οφείλουν να συνεισφέρουν εξίσου, με τον τρόπο και τις ικανότητες του ο καθένας, στην ομαλή λειτουργία της.

Η οικογένεια μάς χρειάζεται όλους για να λειτουργήσει σωστά. Από τις πιο μικρές λεπτομέρειες, όπως είναι οι καθημερινές δουλειές και τα διάφορα καθήκοντά, μέχρι τις σωστές συναισθηματικές σχέσεις. Έτσι τα παιδιά παίρνουν σπουδαία εφόδια για την ζωή τους. Οι γονείς, λοιπόν, πρέπει...

Το σαλιγκάρι.

«Προ καταβολής κόσμου»!

Κάποτε, λέει ο μύθος, ρώτησαν το σα­λιγκάρι: -Πότε θα φτάσεις, έτσι που πας; -Το πρόβλημά μου, απάντησε το σαλιγκάρι, δεν είναι το πότε θα φτά­σω έτσι που πάω... αλλά το πού πάω!

Το σαλιγκάρι ανεβαίνει στις πέτρες, προσπερνάει τις ρίζες των δένδρων, κατεβαίνει στα πεζοδρόμια, διασχίζει ακα­νόνιστα τους δρόμους ψάχνοντας ενα­γώνια με τις μικρές κεραίες του να αντι­ληφθεί το περιβάλλον του. Συχνά δε σ' αυτό το ακατάστατο πέρασμά του συν­θλίβεται στο έδαφος μαζί με το σπίτι του που κουβαλάει μονίμως στην πλά­τη του. Συνθλίβεται ως επί το πλείστον στο πιο άνετο μέρος των τυφλών δια­δρομών του, στον ίσιο δρόμο, εκεί που δεν υπάρχουν πέτρες, ρίζες δένδρων, άλλα εμπόδια.

 Έτσι σαν το σαλιγκάρι πορεύεται ο άν­θρωπος στον κόσμο. Τυφλός και αργός στο πέρασμά του...

Είπε κάποτε ένας σοφός.

Γιάννης Βαρουφάκης: Ένα πεδίο βολής φθηνό.

Γιατί η επικείμενη αμερικανική «αντίδραση» δεν έχει να κάνει με το δράμα του συριακού λαού.

 

Σε κάποια συνοικία της Δαμασκού σιωπηλοί γείτονες μεταφέρουν στο νεκροταφείο πτώματα σε κατάσταση αγκύλωσης που μόνο η χρήση χημικών όπλων Σαρίν μπορεί να εξηγήσει – αέρια που κάνουν τους μυς να πετρώνουν, οδηγώντας το θύμα στην «τσιμεντοποίηση» και στον πιο επίπονο θάνατο που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους.

 

Το δράμα, όμως, αυτών των ανθρώπων δεν παίζει κανέναν ρόλο στην κουβέντα που έχει αναπτυχθεί...