Το σαλιγκάρι.

«Προ καταβολής κόσμου»!

Κάποτε, λέει ο μύθος, ρώτησαν το σα­λιγκάρι: -Πότε θα φτάσεις, έτσι που πας; -Το πρόβλημά μου, απάντησε το σαλιγκάρι, δεν είναι το πότε θα φτά­σω έτσι που πάω... αλλά το πού πάω!

Το σαλιγκάρι ανεβαίνει στις πέτρες, προσπερνάει τις ρίζες των δένδρων, κατεβαίνει στα πεζοδρόμια, διασχίζει ακα­νόνιστα τους δρόμους ψάχνοντας ενα­γώνια με τις μικρές κεραίες του να αντι­ληφθεί το περιβάλλον του. Συχνά δε σ' αυτό το ακατάστατο πέρασμά του συν­θλίβεται στο έδαφος μαζί με το σπίτι του που κουβαλάει μονίμως στην πλά­τη του. Συνθλίβεται ως επί το πλείστον στο πιο άνετο μέρος των τυφλών δια­δρομών του, στον ίσιο δρόμο, εκεί που δεν υπάρχουν πέτρες, ρίζες δένδρων, άλλα εμπόδια.

 Έτσι σαν το σαλιγκάρι πορεύεται ο άν­θρωπος στον κόσμο. Τυφλός και αργός στο πέρασμά του...

Είπε κάποτε ένας σοφός.

Γιάννης Βαρουφάκης: Ένα πεδίο βολής φθηνό.

Γιατί η επικείμενη αμερικανική «αντίδραση» δεν έχει να κάνει με το δράμα του συριακού λαού.

 

Σε κάποια συνοικία της Δαμασκού σιωπηλοί γείτονες μεταφέρουν στο νεκροταφείο πτώματα σε κατάσταση αγκύλωσης που μόνο η χρήση χημικών όπλων Σαρίν μπορεί να εξηγήσει – αέρια που κάνουν τους μυς να πετρώνουν, οδηγώντας το θύμα στην «τσιμεντοποίηση» και στον πιο επίπονο θάνατο που μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους.

 

Το δράμα, όμως, αυτών των ανθρώπων δεν παίζει κανέναν ρόλο στην κουβέντα που έχει αναπτυχθεί...

Ἡ Παναγία ἀποτελεῖ τὴν συγκλονιστικότερη ἀνθρώπινη παρουσία στὴν ἱστορία – (Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου).

Oἱ ὑμνογράφοι καὶ θεολόγοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν διστάζουν συγκρίνοντάς την Παναγία μὲ τοὺς ἀγγέλους νὰ προκρίνουν τὸ δικό της ἅγιο πρόσωπο. Tὴν προσφωνοῦν ὡς «τιμιωτέραν τῶν Xερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ».

 

Πράγματι ἡ Παναγία ἔχει μία μοναδικότητα...

Δύο

ΤΑ ΔΎΟ ΕΊΔΗ ΘΕΟΛΟΓΊΑΣ

«Υπάρχουν δύο είδη θεολογίας: το έν -ευρέως γνωστόν κατά τους παρελθόντας αιώνας- είναι η επαγγελματική καθέδρα του πολυμαθούς, το άλλο η συσταύρωσις μετά του Χριστού, η γνώσις Αυτού εν τοις ενδομύχοις της καρδίας.

Το πρώτον είδος είναι προσιτόν εις το πλήθος των διανοητικώς πεπροικισμένων ανθρώπων, των προτιμώντων την φιλοσοφικήν προσέγγισιν της θεολογίας.

Η πραγματική δε πίστις εις την Θεότητα του Χριστού, ήτις εκφράζεται δια ζωής συμφώνου προς το πνεύμα των εντολών Αυτού, δεν είναι απαραίτητος δι’ αυτούς.

Το δεύτερον είδος...

Δεκαπενταύγουστος Ι

Το νόημα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Του Πρωτοπρεσβύτερου Αλεξάνδρου Schmemann

Τον Αύγουστο η Εκκλησία τιμά το τέλος της επίγειας ζωής της Παρθένου Μαρίας, το θάνατό της, την κοίμησή της όπως είναι πια γνωστή και σε αυτή τη λέξη περικλείονται το όνειρο, η ευλογία, η ειρήνη, η ηρεμία και η χαρά.

Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τις συνθήκες της κοίμησης της Παναγίας, της Μητέρας του Κυρίου. Διάφορες ιστορίες και διηγήσεις, γεμάτες αγάπη και τρυφερότητα διασώθηκαν μέχρι τις μέρες μας από την εποχή της πρώτης Εκκλησίας, ακριβώς όμως λόγω της ποικιλότητάς τους, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υποστηρίξουμε την «ιστορικότητα» καμιάς από αυτές.

Με τη γιορτή της Κοιμήσεως...

Η κυρία Τζίμου. Μια μικρή καλοκαιρινή ιστορία, από την Κατερίνα Καριζώνη.

 

Το καλοκαίρι του '69 μας βρήκε να πλέουμε με προορισμό κάποιο νησί του Αιγαίου. Πηγαίναμε στην Κω. 

Το πλοίο μάς είχε πάρει απ' τη Θεσσαλονίκη, αφού φορτώσαμε και το αυτοκίνητο. Ο κόσμος συνωστιζόταν στο κατάστρωμα: ημίγυμνες τουρίστριες, άντρες με σορτσάκια, φαλάκρες και προτεταμένες κοιλιές, γυναίκες εύρωστες, πασαλειμμένες με αντηλιακά, φορώντας ψάθινα καπέλα και μαύρα γυαλιά, κάτι ξανθοί απ' τον Βορρά με τιρκουάζ μάτια που είχαν πετάξει τα φανελάκια τους και σιγοψήνονταν, ζέστη αφόρητη ακόμα κι όταν ανοιχτήκαμε στο πέλαγος.