Οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ. Ακηδία και μελαγχολία.

«Αξίζει να σταματήσουμε για μια στιγμή για να προσέξουμε ιδιαίτερα αυτό το «χαρούμενο πνεύμα» στην ζωή του Οσίου. Ήταν η χαρακτηριστική του ιδιότητα, ιδιαίτερα αργότερα. Αλλά ακόμη και αυτό το δώρο της χάριτος δεν το επέτυχε δίχως αγώνα, παρόλο ότι ήταν τόσο σωτήριο για τις βασανισμένες ψυχές όλων εκείνων που αργότερα συνέρρεαν δίπλα του. Υπάρχει λόγος να σκεφθούμε ότι το πνεύμα της ακηδίας του έκανε επίθεση στην αρχή της μοναχικής του ζωής. «Είναι δύσκολο», λέει, «να αποφύγει αυτήν την ασθένεια κάποιος που μόλις έχει αρχίσει την μοναχική του ζωή, διότι είναι η πρώτη που του επιτίθεται. Επομένως, πριν από όλα πρέπει κανείς να φυλάγεται από αυτήν».

Ζωή στη Νεκρή Κοιλάδα. Του Κεν Ρόμπινσον.

  Πώς να ξεφύγουμε από τη νεκρή κοιλάδα της εκπαίδευσης.

 

Άλλη μια ενδιαφέρουσα ομιλία του Κεν Ρόμπινσον για θέματα εκπαίδευσης που αξίζει να παρακολουθήσουμε με κριτικό μάτι. Υποστηρίζει ότι ακόμη και η πλέον «νεκρή γη» έχει μέσα της ζωή η οποία μπορεί να φέρει την άνοιξη. Αναδεικνύει την ανάγκη δημιουργικής αξιοποίησης των ενδιαφερόντων και των δυνατοτήτων του κάθε μαθητή αλλά και την ανάγκη υποστήριξης του κυριότερου παράγοντα για την ποιότητα της εκπαίδευσης, του εκπαιδευτικού.  

 

O Κεν Ρόμπινσον  επισημαίνει ότι στην Αμερική παρατηρείται μεγάλο ποσοστό σχολικής διαρροής παρότι  δεν είναι από τις χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά δαπανών για την εκπαίδευση και με πολλά προγράμματα και ελέγχους που έχουν στόχο την ποιότητα της εκπαίδευσης. Ιδιαιτέρως σε κάποιες περιοχές, το ποσοστό των μαθητών που σταματούν το σχολείο ανέρχεται στο  60%  ή ακόμη στο 80%.  Αλλά αυτό...

Ο βασιλιάς.

Διηγήθηκε κάποτε ένας γέρος σοφός:

Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που είχε ένα μάτι και ένα πόδι. Ζήτησε από όλους τους ζωγράφους του βασιλείου του να ζωγραφίσουν ένα όμορφο πορτραίτο του. 

Κανείς δεν τα κατάφερε. Πώς να ζωγραφίσεις όμορφο έναν άνθρωπο, όταν του λείπει ένα μάτι και ένα πόδι;

Τελικά ήρθε ένας ζωγράφος από άλλη περιοχή και ζωγράφισε μια εικόνα που εξέπληξε τους πάντες:

Ζωγράφισε τον βασιλιά να στοχεύει με το τόξο του, έχοντας το ένα μάτι κλειστό και το ένα πόδι λυγισμένο.

ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΖΩΓΡΑΦΙΣΟΥΜΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΚΡΥΒΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΙΑ.

Το ανθρώπινο σώμα, αυτός ο άγνωστος.

Λίγο ή πολύ όλοι μας γνωρίζουμε τις βασικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος, ωστόσο, είμαστε τόσο περίπλοκοι οργανισμοί που υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα δεδομένα που παραμένουν αξιοθαύμαστα.

Ιδού μερικές άγνωστες και αξιοπερίεργες λειτουργίες:

. Τα αποτυπώματα των δακτύλων των ποδιών μας είναι το ίδιο μοναδικά όπως εκείνα των χεριών.

. Όταν κοιμόμαστε δεν έχουμε όσφρηση.

Κρατώντας τα χαμένα.

Οποιος έχει προσπαθήσει να αδυνατίσει ξέρει πάρα πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να επιστρέψουν τα χαμένα κιλά. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι που τα καταφέρνουν.
Μερικές χιλιάδες από αυτούς τους επιτυχημένους ανθρώπους συμμετέχουν σε ένα μεγάλο αμερικανικό ερευνητικό πρόγραμμα, το οποίο καταγράφει τι πέτυχαν, πώς το πέτυχαν και πώς συνεχίζουν. Τιτλοφορείται National Weight Control Registry και άρχισε το 1993 από τον δρα Τζέιμς Ο. Χιλ, καθηγητή Ιατρικής και διευθυντή του Κέντρου Ερευνας Παχυσαρκίας Διατροφής (NORC) στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο.
Συναντήσαμε τον δρα Χιλ την περασμένη εβδομάδα στο περιθώριο του Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Παχυσαρκίας – και μας αποκάλυψε τα μυστικά τους.
Πόσοι άνθρωποι συμμετέχουν στο πρόγραμμα;
Αυτή τη στιγμή είναι περίπου 10.000. Η μέση ηλικία τους είναι τα 45 χρόνια και οι επτά στους δέκα είναι γυναίκες. Ο μέσος όρος του βάρους που έχουν χάσει είναι σχεδόν 35 κιλά, τα οποία έχουν κρατήσει επί επτάμισι χρόνια κατά μέσον όρο.

Εχουμε όμως αρκετούς οι οποίοι έχουν χάσει πάνω από 50 κιλά, καθώς και ανθρώπους που αδυνάτισαν πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες και δεν ξαναπάχυναν.
Πώς αδυνάτισαν;
Δεν υπάρχουν ομοιότητες στον τρόπο με τον οποίο έχασαν βάρος, καθώς βασίσθηκαν σε κάθε είδους δίαιτες: με λίγα λιπαρά, με λίγους υδατάνθρακες, ισορροπημένες, δίαιτες της μόδας, δίαιτες-αστραπή... 

Κατεβάστε το ποτήρι!

Οι φοιτητές παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον το μάθημα για τη διαχείριση του άγχους, όταν ο καθηγητής έπιασε ένα ποτήρι και το σήκωσε ψηλά. Όλοι φαντάστηκαν ότι θα έκανε τη γνωστή ερώτηση: «Είναι μισοάδειο ή μισογεμάτο;». Αντ’ αυτού, με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο, ρώτησε: «Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με το νερό;»

Οι απαντήσεις που έδωσαν οι φοιτητές κυμάνθηκαν από 200 μέχρι 600 γραμμάρια.

Όμως ο καθηγητής διαφώνησε: «Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόση ώρα κρατάω το ποτήρι. Αν το κρατάω ψηλά για ένα λεπτό, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν το κρατήσω έτσι για μια ώρα, θα αρχίσει να πονάει το χέρι μου. Αν το κρατήσω για μια μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα παραλύσει. Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατώ τόσο βαρύτερο γίνεται.»

Συνέχισε ο καθηγητής:

«Το στρες,οι ανησυχίες και τα προβλήματα της ζωής είναι σαν το ποτήρι νερού. Αν τα σκεφτείτε τα για λίγο, δεν πειράζει. Αν τα σκέφτεστε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, θα αρχίσουν να σας πληγώνουν. Και αν σας προβληματίζουν όλη την ημέρα, στο τέλος θα σας παραλύσουν και θα νιώσετε ανίκανοι να κάνετε οτιδήποτε.

Είναι σημαντικό να θυμόσαστε να χαλαρώνετε και να διώχνετε το στρες. Μην κουβαλάτε τα προβλήματα μαζί σας μέχρι το βράδυ, ακόμα και τη νύχτα. Μη ξεχνάτε να κατεβάζετε το ποτήρι!»

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΑΛΑΝΟ ΟΥΡΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ

"Nαι, θα έφευγα.

Όχι επειδή υπάρχει κρίση.
Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες.
Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο.

Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει.
Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια.

Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της,
το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό.

Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα - ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ.